Ι   Χ   Ω   Ρ  / /  Τ ο  Α ί μ α  Τ ω ν  Θ ε ώ ν 

Παράσταση Χορού και Λόγου

Μια τελετουργία. Η αργή ανάβαση προς την αθανασία. Ένας δρόμος που έμοιαζε ευθύς και τώρα ανοίγει όλο στροφές. Η κυκλική πορεία απ τη μονάδα στη συνύπαρξη και ξανά: ο χορός. Μια συνεχής διαπραγμάτευση ανάγκης, επιθυμίας και φόβου – ο άνθρωπος.

“..Θα έπρεπε ίσως να θυσιάζαμε κάτι. Ή θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για πράγματα που πονούν.”

Δύο σώματα εμφανίζονται σε ένα άδειο τοπίο, με μοναδικό σημείο αναφοράς ένα βουνό, στο οποίο ακούγεται πως μπορεί κανείς να βρει την αθανασία. Το έργο ‘’Ιχώρ // Το αίμα των θεών’’ ακολουθεί τη δαιδαλώδη διαδρομή των δύο, τα αμετανόητα περάσματα από την επιθυμία στο φόβο και αντίστροφα. Πρόκειται για ένα πρωτότυπο κείμενο γραμμένο σε μια γλώσσα συνειρμική και αφαιρετική, που επιθυμεί να ωθήσει τον θεατή να εμπιστευτεί και να επαναπροσεγγίσει τις αισθήσεις του, το ένστικτο. Πραγματεύεται την αέναη ανάγκη του ανθρώπου να αποτάξει τη μοναξιά, να συνυπάρχει, να συναντά, να συμπορεύεται.

“…Πόσο ζυγίζει η καρδιά ενός κτήνους; Η καρδιά ενός σκυλιού; Πού βρίσκεται το κομμένο χέρι τηςΑφροδίτης;”

 

Το έργο παρουσιάστηκε στην πρώτη του εκδοχή στο Interspace Festival (2020) και στο Pop Up Festival (2021), με performers τις Ελισάβετ Παναγιώτου και Άννη Χούρη. Στη συνέχεια, στη δεύτερη εκδοχή του, με την υποστήριξη των Πολιτιστικών Υπηρεσιών του ΥΠΠΑΝ (Πρόγραμμα ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ 2021) , παρουσιάστηκε με performers τις Ελισάβετ Παναγιώτου και Αλεξία Νικολάου.

κείμενο | σκηνοθεσία | χορογραφία | σχεδιασμός ήχου | οπτική επικοινωνία |  Άννη Χούρη

ηχοληψία | Γιώργος Θεοδούλου

σκηνικά | Ραφ Τσιακλή 
σχεδιασμός φωτισμού | Γιώργος Λάζογλου, Zakari Laurilla

φωτογραφίες |  Πολύμνια Τσίντη

κινηματογράφηση |  Πολύμνια Τσίντη     μοντάζ |  Πολύμνια Τσίντη, Άννη Χούρη

κινηματογράφηση |  Πολύμνια Τσίντη     μοντάζ |  Άννη Χούρη

κινηματογράφηση |  Πολύμνια Τσίντη     μοντάζ |  Άννη Χούρη

φωτογραφίες | Sergio Vaccaro

ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ

Δύο σώματα εμφανίζονται σε ένα τοπίο σχεδόν μετα-αποκαλυπτικό. Το μοναδικό σημείο αναφοράς, ένα βουνό, στο οποίο ακούγεται πως μπορεί κανείς να βρει την αθανασία. Το έργο ‘’Ιχώρ // Το αίμα των θεών’’ ακολουθεί τη δαιδαλώδη αυτή διαδρομή τους, τα αμετανόητα περάσματα από την επιθυμία στο φόβο και αντίστροφα. Πρόκειται για ένα πρωτότυπο κείμενο γραμμένο σε μια γλώσσα συνειρμική και αφαιρετική, πυκνή σε σύμβολα και αισθήσεις. Πραγματεύεται την αέναη ανάγκη του ανθρώπου να αποτάξει τη μοναξιά, να συνυπάρχει, να συναντά, να συμπορεύεται.

Στην προσέγγισή της, η καλλιτέχνις αναδεικνύει την συνεχώς εναλλασσόμενη αναζήτηση εαυτού/ατόμου και συνόλου και τον τρόμο που μας κυριαρχεί όταν κατευθυνόμαστε προς τα ‘μέσα΄ ή προς την αλήθεια. Παραλληλίζεται λοιπόν η πορεία των δύο προς την κορυφή του βουνού, με την πορεία που διαγράφουν προς τα ‘μέσα’. Εκεί όπου συντελείται, δηλαδή η κάθε ‘θυσία΄που απαιτείται για τη Γνώση. ‘’Ιχώρ’’, στην Αρχαία Ελλάδα, ονομαζόταν το υγρό που έρεε στις φλέβες των θεών αντί για αίμα και περιγράφεται σαν ένα υγρό που εξέπεμπε φως. Η ανάβαση αυτή προς το Φως αντιμετωπίζεται σχεδόν τελετουργικά, με τη σκηνή να παίρνει τη μορφή βωμού –γι’ αυτό άλλωστε βλέπουμε να καθαρίζεται στην έναρξη της παράστασης- και τα τραγούδια των περφόρμερ τη μορφή κάποιου ξεχασμένου ύμνου. Το έργο, έχοντας μια τόσο οικουμενική θεματική, εμπνέεται και έχει αναφορές σε μια πληθώρα στοιχείων από διάφορες παραδόσεις, είδη χορού και εικαστικά έργα, με κοινό σημείο όλων το ‘πρωτόγονο’ και το ακατέργαστο. Προωθώντας την ιδέα αυτή του ‘πρώτου δημιουργήματος’ -ή ίσως του ‘τελευταίου εναπομείναντα’-, οπτικά η παράσταση παίζει με γήινους τόνους και πρώτες ύλες, όπως ο πηλός, η πέτρα και το ξύλο. Με όψη και κείμενο που οδηγούν στο ‘πρώτο’ , την πρώτη μας μνήμη, την πρώτη λέξη, το έργο επιθυμεί να ωθήσει τον θεατή να εμπιστευτεί και να επαναπροσεγγίσει τις αισθήσεις, το ένστικτο.

Η δομή του Ιχώρ, το οποίο ελίσσεται ανάμεσα στο θέατρο και το χορό, στο παιχνίδι και την ποίηση, αναδεικνύει το μοτίβο του ίδιου του έργου, δηλώνοντας ότι δεν υπάρχει μια προδιαγεγραμμένη πορεία ή ένα εγκαθιδρυμένο πλαίσιο, δεν χρειάζεται να εμπίπτουμε είτε στο θέατρο είτε στο χορό. Χρειάζεται απλά να είμαστε παρόντες στη διαρκή αναζήτηση της αλήθειας.